Na 6 maanden op een wachtlijst, stond ik na 10 minuten huilend weer buiten met een handjevol pillen...

Ik neem je even mee terug in de tijd, naar 2024.

Ik sta in België voor de deur bij de psychiater. Daarvoor heb ik 6 maanden op de wachtlijst gestaan. Ik heb namelijk 3 jaar geleden de diagnose ADHD gekregen,
daar drie jaar mee gestruggeld zonder medicijnen, want ik kan het allemaal wel zelf. Maar ik liep zo tegen mijn eigen muren aan, dat ik besloot om hulp te gaan zoeken en eventueel te kijken wat medicatie voor me kan doen. Deze psychiater schijnt gespecialiseerd te zijn in vrouwen met ADHD, dus hij gaat mij DE tips,
tricks en tools geven die ik nodig heb. Waar ik zo naar gezocht heb…

Het is 15:55, mijn afspraak is om 16:00 uur. En hij doet de deur open, gaat me voor in een oude omgebouwde boerderij, moderne tintjes hier en daar, maar al het authentieke zoals de grote houten balken in het plafond zijn bewaard gebleven. Ik volg hem zijn kantoor in, waar een grote bruine chesterfield bank staat en een chesterfield stoel. Het is duidelijk dat ik op die bank moet gaan zitten, zoals het een goede psychiater betaamd.

In ADHD tempo (lees: binnen 5 minuten) vertel ik hem dat ik het zo lastig vind, niet weet hoe ik het “leven moet doen” en daarnaast getrouwd ben met een man met klassiek autisme. Wat ook nog eens voor de nodige misverstanden zorgt in mijn huishouden. Zo onwijs blij dat ik mijn verhaal kon doen, dat ik eindelijk durfde toe te geven dat ik het niet alleen kon, dat ik zo helder onder woorden kon brengen dat ik hulp nodig had.

De psychiater vertelt dat er twee soorten medicatie mogelijk zijn voor mij. Vraagt me mijn pasje, want in België zetten ze je medicatie op je ID-bewijs. Loopt naar z’n bureau, voert mijn pas in, tikt wat op zijn toetsenbord, er is een oorverdovende stilte, hij komt terug gelopen met mijn pas en het pin automaat. “Dat is dan € 85,-, de medicijnen kun je vanmiddag nog ophalen bij de apotheek”

Het is 16:10 en ik sta al weer buiten, ik stap in de auto en de tranen beginnen onmiddellijk in overvloed te stromen.

De autorit van 15 minuten lijkt een eeuwigheid te duren. En zodra ik thuiskom staat mijn man klaar om mij op te vangen, al weet hij niet waarom. Ik laat me gebroken huilend in z’n armen vallen.

Ik zocht hulp en ik werd afgescheept met een handje vol pillen. Ik wilde weten wat ik kan doen om het leven makkelijker te maken, maar ik moest alles maar onderdrukken met medicijnen.

Meteen dacht ik, en dit is de allerlaatste keer. De allerlaatste keer dat iemand die neurodivergent is zich niet gehoord en gezien voelt. De allerlaatste keer dat er zo slecht gecommuniceerd wordt. De allerlaatste keer dat neurodivergentie als een afwijking gezien wordt. Ik ga de wereld veranderen. En ik ga die verandering te weeg brengen.

Ik ga zorgen dat neurotypische mensen en neurodivergente mensen op de juiste wijze leren communiceren, van elkaar leren en elkaars krachten kunnen inzetten. Dat maakt een team sterker, de individuen sterker en de wereld mooier en toegankelijker voor iedereen.

Ik startte Key en ik ondersteun met mijn trainingen bedrijven om ze te leren communiceren en ik geef de kracht en de stem aan mensen die hun eigen stem tijdelijk verloren zijn!

Ik bied neurodivergente mensen, mensen uit de LHBTQIA+ gemeenschap en mensen van kleur en andere culturele achtergronden de kracht om in zichzelf te geloven. En ik sla de brug tussen alle mensen om te leren met elkaar te communiceren, begrip te kweken en de kracht in te zien van iemand die anders is dan jij. Ik heb op dit moment iets heel tofs namelijk een scala aan interactieve trainingen op het gebied van neurodivergentie, inclusiviteit en communicatie, met een trainingsacteur in een omgeving waarin je veilig fouten mag maken en van elkaar mag leren, zodat jij bij gaat dragen aan die mooiere wereld waarin iedereen zich geliefd mag voelen!